30 jaar cantorij

30 jaar geleden, ergens in een kamer, bereidt een groepje bevlogen mensen de viering voor. Proevend aan elkaar, elkaar bevragend; wie ben jij? Wat breng je mee? Vertel eens. In de verwondering ontstaan de ideeën.De verrassing vanwege de liederen die de één wel kan dromen en de ander nog nooit heeft gehoord. Zouden we die niet kunnen zingen? Vóórzingen dan misschien? Dan laat ik jou horen wat ik zo mooi vind, en ik ben omgekeerd nieuwsgierig naar jouw repertoire.
Zo ongeveer, denk ik, is het begonnen. In de huiskamer bij Ad en Ernestine. Peter en Greetje die wel kunnen zingen, en Kees van Dijke die vertelt dat hij kan dirigeren. Met een elektrisch pianootje onder hun arm – hopend dat er iemand is die er op kan spelen. In de Zonnewijzer. In het Hooghe Land. Noemen we ons ‘koor’? Welnee, dat is toch zo’n katholieke groep die geen samenzang wil? Cantorij dan? Is dat niet heel erg protestants met die trage noten? Het koor noemde zich gewoon de cantorij…

En dan opeens ben je 30 jaar verder. Weer is het Pinksteren. Nog steeds bereiden bevlogen mensen van de cantorij samen een viering voor. En goddank nog steeds die vragen: wie ben jij? Wat breng je mee? Vertel eens?

Wim Schneider kwam en ging. Kees van Mechelen stond jarenlang op de bok. Esther Ocheng-Grünbauer brengt een hele nieuwe energie met zich mee. De cantorij groeit de hoek uit, en Dick zit al weer 22 jaar achter de toetsen. Lief en leed wordt gedeeld. En zangers van het eerste uur zijn hooguit een beetje grijzer geworden.

Lieve mensen van de cantorij, met Geurt die hier naast me staat, richt ik me tot jullie, want ik ben er redelijk van overtuigd dat jullie vandaag allemaal mee zitten te luisteren en te kijken. Wat hebben jullie ongelofelijk veel bijgedragen aan talloze vieringen hier onder dit dak van Het Brandpunt. Tot tranen toe hebben jullie mensen weten te ontroeren in de kracht van een lied, of juist in de intense verstilling van zoveel andere liederen.En wat is het ongelofelijk pijnlijk en jammer, dat uitgerekend bij dit 30 jarig jubileum, uitgerekend op een stralende Pinksterdag als vandaag, we niet samen kunnen zijn, niet samen kunnen vieren en al helemaal niet samen kunnen zingen. Maar de cantorij zou de cantorij niet zijn om dit zomaar voorbij te laten gaan. Pinksteren in Het Brandpunt is geen Pinksteren zonder wind in je haren, en zon in je rug…

En zo ontstond een geweldig initiatief waarmee dit jubileum vermoedelijk nog vele malen meer gedenkwaardig is dan ooit bedacht zou zijn. Een initiatief waarmee de cantorij voor de eeuwigheid beroemd gaat worden op Facebook en het YouTubekanaal. Dick, Esther en Mieke namen vooraf de begeleiding op.

Een hele dag lang kwamen op Hemelvaartsdag leden van de cantorij in groepjes van drie Het Brandpunt binnen om hun partij te zingen van het Pinksterlijflied van de cantorij. Geluid en beeld werden opgenomen, gemixt en samengesteld door Kars, René en Kees van Mechelen. Niets is gecoverd, alles is echt wat je ziet en hoort. Een mix van een geweldige spirit, enthousiasme en verbondenheid. Als iets helder is, in deze tijd van onzekerheid dan zijn het precies de woorden die nu gaan klinken:

Met Jou aan mijn zij,
Met Jou op mijn pad,
geen kwaad zal ik duchten,
want Jij bent nabij.

https://www.youtube.com/watch?v=eyjhebHU7FU&t

https://www.facebook.com/watch/?v=588848951739803

31 mei 2020, Pinksteren
Josephine en Geurt