Afscheid met beren en een ui…

Met mijn eigen afscheid van de parochie en Het Brandpunt voor ogen lopen er nogal wat beren op mijn pad. Meestal ’s nachts trouwens. Van die grote bruine die je de doorgang versperren en teddy’s die mij doen laten denken: je kán helemaal niet weg, er is nog veel te veel te doen, je bent nodig, daar moet je heen enzovoort. Of van die andere lobbessen die in mijn onrustige oren fluisteren: wat laat je eigenlijk allemaal voor moois achter? Je weet toch wat je hebt, niet wat je krijgt? Afscheid nemen, hoe doe je dat eigenlijk?

In de ochtend zie ik de beren weer verdwijnen in het woud. En wat ze achterlaten is een ui. Die geeft soms tranen maar je kan hem ook af gaan pellen. En dan merk ik hoeveel kracht er zit in de geloofsgemeenschappen. Bij elk velletje dat ik lostrek of loslaat kom ik steeds dichter bij de kern die de kerk vormt: mensen die elkaar dragen in gelovig perspectief, en elkaar opzoeken en vinden waar geloof moet worden gevierd en gedaan. Met een glimlach én met ontroering denk ik terug aan het startweekend vorige week. Wat een kracht en spirit, betrokkenheid en confetti. Zowel in OLVA als in de oecumene; heb er vertrouwen in, en weet je gedragen door de Eeuwige.

In dat spoor neem ik straks afscheid. Voor OLVA op vrijdagavond 22 oktober in en rond de Martinuskerk, en zaterdagvond en zondag 24 oktober voor, en in Het Brandpunt. 

Sacha tekende voor de kaart (en straks op de liturgie) een kampvuurtje: dat is zo’n plek waar mensen elkaar inspireren en gaande houden, waar verhalen worden verteld en nieuwe ideeën komen. 

In dat teken hoop ik velen te ontmoeten. 

Josephine