Bij de viering

Soms zijn er van die vieringen waar je naar uitziet. Aanstaande zondag is er zo-een. Het vieren en kerkzijn in deze lockdown-tijden doet me soms denken aan iemand die met steeds minder moet zien toe te kunnen. Steeds als het kleine beetje lukt, wordt er nog iets afgehaald. En toch openen we in de kerk een ruimte waar iedereen mag aansluiten, waar inspiratie is en gemeenschapszin, waar ik spreek met Henrike van de Kinderwoorddienst en bel met Jade, waar musici hun voorbereidingen doen en technici helpen… Alles om de lamp niet alleen brandende te houden, maar het licht ook tastbaar te maken tot in jullie huiskamers. En met elkaar samen te vieren.

De tekst uit Marcus (1:29-39) zet het contrast neer tussen de stilte waarin Jezus op adem komt en de drukte waarin hij nodig is om mensen te genezen. Die broodnodige stilte en die drukte, met een kakafonie van wensen om verlost te zijn van ziekte, die herken ik maar al te goed uit de werkelijkheid waarin ik leef.

In de viering verbinden we de werkelijkheid waarin we leven met woorden van Theresia van Ávila (‘Mijn God, om U te zoeken, heb ik geen vleugels nodig, ik heb me enkel stil te houden en me niet te verwijderen van een zo hoge Gast’) en liederen als ‘Iedereen zoekt u, jong of oud… neem ons dan onder uw hoede’. Hoewel de zangers niet live in Het Brandpunt aanwezig zijn, zijn we verbonden omdat opnames van hun stemmen klinken.

Graag tot zondag,
Geurt Roffel