Een geloofsgemeenschap die schuurt?!

Enkele weken geleden namen wij deel aan de dialoogmiddag Vrijheid verbindt? De directe aanleiding voor deze middag was de sterfdag van Frans Kellendonk, 30 jaar geleden. De van huis rooms-katholieke, homoseksuele schrijver overleed aan de gevolgen van AIDS.  In het laatste boek dat hij schreef, Mystiek Lichaam, tekent hij de teloorgang van alles wat mensen samenbindt. Een boek dat je met een ongemakkelijk gevoel achterlaat.

Aan het begin van de bijeenkomst vertelde onze pastor Geurt Roffel naar aanleiding van het boek openhartig over dat hij twee werelden niet eenvoudig bij elkaar weet te brengen: de wereld van het christendom en de wereld van het homo-zijn. Het schuurt zogezegd tussen deze werelden. Geurt en ook medeorganisator/interviewer Rolinka Klein Kranenburg zien dat veel meer mensen deze ervaring kennen. Bijvoorbeeld: chronisch zieken, immigranten, kinderen van gescheiden ouders, kerkgangers.
Tijdens het vervolg van de middag werd al snel duidelijk dat nagenoeg alle deelnemers verhalen kunnen vertellen over hoe het is om deel uit te maken van twee (of meer) met elkaar botsende en wrijvende werelden. Wij, maar ook andere deelnemers hebben het als een verademing ervaren om dit tijdens deze dialoogmiddag met elkaar te kunnen delen. Wij zouden dit soort bijeenkomsten vaker willen meemaken. Enerzijds omdat het lucht geeft, als je uiting mag geven aan datgene wat in je schuurt. Anderzijds omdat de verschillende stemmen in jezelf naast elkaar mogen blijven staan en niet vroegtijdig gladgepraat worden. Al is dit laatste een bijna niet te bedwingen neiging.

In het gesprek dat wij naderhand met elkaar hadden, hebben wij elkaar de vraag gesteld of onze geloofsgemeenschap voldoende ruimte biedt om met elkaar in dialoog te komen over wat schuurt in ons. En over het vinden van leefbare verhoudingen tussen met in onszelf wrijvende en botsende stemmen. Wij vinden dat dit past bij een gemeenschap die zichzelf een ontmoetingskerk noemt. Ontmoeten is meer dan met elkaar delen van wat goed gaat en ons een rustig gevoel bezorgt. Het askruisje dat wij tijdens de viering op Aswoensdag op elkaars voorhoofd tekenen is voor ons een teken, dat ook datgene, waarmee wij innerlijk stoeien en ons onrustig maakt, gedeeld mag worden. Doelbewust ruimte maken voor wat schuurt, zien wij zelfs als voorwaarde voor een ook op termijn veerkrachtige geloofsgemeenschap.
Over onze vragen komen wij graag in gesprek met u, met jou. Spreek ons gerust aan. En vertel waar en wanneer je ervaart dat wij een geloofsgemeenschap zijn waar het mag schuren. Of anders: wat er nodig is om dat nog meer te worden.
Hubert Fermina en Gerard van Eck