Vieren via livestream

(De bloemschikkingen zijn gemaakt door Ada Grünbauer en Greetje Koevoets)

Vijf weekenden verder, inclusief de Goede Week, kijken we terug op een hele bijzondere eerste maand van vieren mét en zònder elkaar. Het is nog steeds een zoektocht naar maximale verbinding in de liturgie terwijl door alles heen het gemis en de pijn klinkt van de geloofsgemeenschap die niet samen kan komen onder één dak.
De kerngedachte is om zo goed en zorgvuldig mogelijk de rituele verbondenheid gestalte te geven, alsóf het een ‘normale’ zondag is, en in die beweging anderen mee te nemen. Wat thuis niet wordt gezien wordt door velen wél gevoeld vanuit de ervaring hoe het altijd was. Vanuit een heimwee, maar vanuit dankbaarheid dat dit toch mogelijk is komen de reacties binnen.
Iemand schreef; ik wil jullie complimenteren met de waardige en vormkrachtige wijze waarop jullie de mensen thuis weten mee te nemen in een gevoel van samen vieren … en af en toe waren daar momenten van diepe ontroering bij – vooral als er gebeden werden uitgesproken.
Een ander is geraakt door de muziek, door de zang, door woorden of juist door WhatsApp berichtjes die worden voorgelezen. ‘Hee, luister jij ook?’ stond er laatst op de telefoon.
Maar de eenzaamheid wanneer je in je eentje zit te luisteren klinkt soms ook schurend pijnlijk.
De waardering voor de technici die de livestreamvieringen mogelijk maken staat boven alles.
Een klein kijkje achter de schermen: De kerkzaal is zoveel mogelijk intact. Op de achterste stoelen liggen kleden om het geluid te dempen, maar het liturgisch centrum is zoals het was. Wanneer je je ogen dicht doet weet je het: links naast de tafel brandt de Paaskaars, tegen de muur het kruis. De tafel in het midden, rechts het doopvont en voor de lezenaar staan de bloemen klaar voor de groet. Het antependium wisselt naar de liturgische kleur van de dag, en met Goede Vrijdag stond de tafel weer gebroken in ons midden.
Je zou kunnen denken; ach, je ziet het toch niet wie merkt dat nou? Maar dat is niet waar. Want de sfeer die de ruimte uitademt draagt de viering – ongezien. En dat hoor en voel je in je ziel.
Zo is in de Paasnacht de nieuwe Paaskaars binnengedragen: dat het licht van Christus mag schijnen door alle duisternis heen.
Na een kort moment van stilte komen de voorgangers en welkomheter binnen in hun vertrouwde gebedsmantels met stola. Ze buigen, en geven elkaar op afstand een groet van verbondenheid. Ondertussen hoort u thuis muziek van de pianist. Wanneer de welkomheter de vertrouwde woorden van welkom en drempelgebed uitspreekt komen de eerste WhatsApp berichten al binnen op de telefoon. Het doet ongelofelijk goed om te lezen dat mensen met elkaar en met de enkeling in Het Brandpunt verbonden zijn.
Met dubbelrollen van zingende welkomheters, technici, muzikanten en voorgangers wordt geprobeerd om het gemis op te vangen van cantorij en samenzang.
Nadat de kaars voor de kinderen is aangestoken vertelt iemand van de KWD op afstand over het programma met ideeën dat voor kinderen op de website is gezet. Via een link op www.hetbrandpunt.nl kan je het vinden.
En rechts achterin is de hoek van de techniek fors uitgebreid: want daar zitten de mensen die zorgen dat geluid en beeld ook daadwerkelijk uitgezonden kan worden. Elke week proberen zij het nóg beter te maken en een dag van tevoren is er een doorloop om alle microfoons met de betrokkenen af te stellen. Terwijl de digitale mogelijkheden van het collecteren worden verteld zetten de technici de gebeden die binnengekomen zijn op WhatsApp in een document en zorgen dat die op de telefoon van de voorganger bij de tafel staan.
Daar raakt de techniek aan een ontroerende verbondenheid: omdat er op deze wijze zoveel gebeden, dank en zorgen vanuit de gemeenschap in gebed worden voorgelegd aan de Eeuwige.
We zijn nog niet eens halverwege met het vieren op deze wijze maar voor wat er deze maand tot stand is gebracht een diepe buiging voor technici en iedereen die helpt om de verbondenheid gestalte te geven.

Pastoresteam Geurt, Anna en Josephine
Namens de OWR Johan