Vieringen in de Goede Week

Veertig dagen naar Pasen, als je eraan begint lijkt het zo’n tijd, maar wat gaat het snel. Zeker als oorlogsnieuws je wekenlang in angstige spanning houdt.

En nu zijn de veertig dagen van bezinning en inkeer bijna voorbij: komende zondag is het Palmzondag waarop Jezus, de zachtmoedige, met gejuich wordt ingehaald. Maar waarop ook al duidelijk wordt waar zijn weg naartoe leidt en de dreiging van verraad en lijden in de lucht hangt.

Ook wij staan met palmtakken in onze handen, wetend dat die volgend jaar op Aswoensdag verbrand zullen worden en ons zullen tekenen met de as van onze menselijkheid.

Met de viering van Witte Donderdag begint het Paastriduüm. ‘In de aarde kiemt het leven’, is het thema van de viering die doorloopt van Witte Donderdag naar Goede Vrijdag en vervolgens naar de Paaswake. Het is ontleend aan het oratorium ‘Als de graankorrel sterft’ van Marijke de Bruijne, dat op paasmorgen gezongen zal worden door het projectkoor.

Er klinkt veel mee in de symboliek van de Witte Donderdag: brood dat herinnert aan de nacht van de doortocht van het volk van God, maar ook teken is van Jezus’ leven, dat wordt gebroken en gedeeld. Wijn die rood is als bloed, maar ook de fonkeling heeft van de vreugde van het koninkrijk, het goede leven, dat komt. En waarin laatsten eersten worden. In de evangelielezing gaat Jezus ons voor in het ‘de laatste willen en durven zijn’.

Goede Vrijdag begint met een gebroken tafel. De tekenen die naar Jezus’ aanwezigheid verwijzen zijn aan het einde van de Witte Donderdagviering weggebracht, het kruis is met doeken bedekt. Verstild en aandachtig volgen we de kruisweg van Jezus, met beelden van Anne van Buul en teksten van Janneke Nijboer. De voorbeden waarmee we het lijden en de gebrokenheid van mensen en van de wereld bij God neerleggen besluiten we met een ingetogen gezongen ‘Onze Vader verborgen’, met de bede ‘…breek de macht van het kwaad.’

De cantorij heeft op Goede Vrijdag het laatste woord met de Gregoriaanse hymne ‘In paradisum deducant te Angeli’.

De paaswake begint in het donker, maar wat zal het licht worden als we elkaar het licht van de nieuwe paaskaars kunnen doorgeven! Milou Aarts is er om de rol van de jongste aanwezige te vervullen en de vragen te stellen die iedereen weer bepalen bij wat we gedenken en vieren: in Jezus, die als een graankorrel in de aarde begraven was, ontkiemt nieuw leven voor ieder van ons.

Voor Judith Jansie wordt dat nieuwe leven tastbaar in haar doop. Zij wil met het ontvangen van het doopsel het geloof be-amen dat in haar gegroeid is.
Daarna kan ieder met doopwater het kruisteken ontvangen, ter herinnering aan de eigen doop.

In de paaswake zingt de cantorij een bijzonder paaslied van Cor Koolstra en Kees van Mechelen, met een sprekende tekst en een prachtige melodie. Het kijkt als het ware door naar de paasmorgen, waarop het volle licht van Pasen doorbreekt.

Weet je welkom om de vieringen op donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond mee te vieren en zo naar Pasen toe te leven!

Anna Walsma