Zó vanzelfsprekend

Donderdagochtend, 29 maart, Martinuspastorie, 11 uur…

Iedere zondagochtend krijgt u het aangereikt: het liturgieboekje. Zó vanzelfsprekend. Maar, die vanzelfsprekendheid loopt gevaar want Astrid Links ‘drukkerijteamlid’ namens Het Brandpunt, kan dit vrijwilligerswerk niet meer combineren met haar reguliere (voltijds)baan.

Bij binnenkomst in de drukkerijruimte (lichte kamer met openslaande deuren en uitzicht op de prachtige tuin) is het eerste wat ik zie een mooi boeket. Dat heeft Astrid gekregen want het is de laatste keer dat zij daar aanwezig is. Drie jaar lang was ze er iedere donderdagochtend om een aandeel in het werk te leveren; drukken, vouwen, hechten, net wat er op dat moment gedaan moest worden. Er zijn dus geen vastomlijnde taken. “Eigenlijk is het heel eenvoudig”, zegt ze, “we zijn met z’n drieën: Bram, Leo en ik en er wordt op woensdag, donderdag en vrijdag, zo tussen 9 en 12, gewerkt aan de diverse liturgieën.”

Door de bank genomen, was ze met één à anderhalf uur wel klaar met het werk -en dan was er ook nog gezellig koffie gedronken met andere vrijwilligers (de tuinploeg bijvoorbeeld) en vaak ook met Tineke v.d. Velden, coördinator, in dienst van OLVA. De drie ‘drukkers’ vormden een geolied team, dat altijd op elkaar kon terugvallen. Logisch dat de twee ‘Martinusmannen’, hopen op een plezierige voortzetting hiervan. Desnoods met twee nieuwe vrijwilligers om de week. Vandaar haar oproep. “Er moet toch íemand binnen de Brandpuntgemeenschap te vinden zijn, die dit op zich wil nemen? We kunnen het niet maken om hen zonder hulp vanuit het Brandpunt verder te laten gaan.”

En Astrid? Die wordt heel hartelijk bedankt voor al het door haar verzette werk. En, zij gaat op zoek naar een andere klus binnen Het Brandpunt, die wèl te combineren is met haar baan.

Nelly Baljet